Willem de Vlam
Toneel om naar uit te kijken

Hond

Albert is een reclameman die zijn weelderige verslavingen niet meer kan betalen. In een vakantievilla op een eiland in de Middellandse Zee, vraagt hij zijn jeugdvrienden Eef en Roel hem te helpen van zijn dure gewoontes af te komen. Daarvoor zijn zij niet geschikt: Eef leeft al jaren als een sociaal en moreel raadsel. Roel is columnist.

Tijdens het gevecht met Alberts verslavingen, blijkt hoe moeilijk het is om meester te worden over het bestaan.

Hond ging in september 2009 in Amsterdam in première. De voorstelling werd door pers en publiek enthousiast ontvangen. De voorstelling werd geselecteerd voor de Serie Nieuwe Theatermakers en maakte begin 2011 een tournee door heel Nederland.

Spelfoto's

Door:

tekst: Willem de Vlam regie: Vincent Rietveld spel: Tijn Docter (eerste serie), Thomas de Bres (tournee), Harpert Michielsen & Freek Brom dramaturgie: Tom Helmer vormgeving: Wikke van Houwelingen & Marloes van der Hoek lichtontwerp & techniek: Eva Donker grafisch ontwerp: Debbie Mollenhagen

Video

Bekijk de registratie van de hele voorstelling hieronder:


Eerste Opvoering: 19 september 2009
Door: Opium voor het Volk
Personages: 3 (vrouw: 0, man: 3)

Evert:
Godver ik sta helemaal stijf van de adrelanine. Moet je ruiken. Ik stink helemaal van de stress. Ruik je dat? O, wat heb ik hier een hekel aan. Dit vind ik altijd een heel erg onplezierige emotie om in te zitten.

Evert:
En trouwens, mijn moeder was misschien makkelijk maar niet te koop.

Roel:
Ja, ik mis jou ook liefje. Maar het is toch ook leuk bij mamma thuis? O? Maar wat zei mamma dan over pappa? O. Jaja.

Albert:
Je ziet eruit alsof je slecht slaapt. Volgens mij heb je ook weinig seks. Weinig vrienden. Weinig geld. Weinig lol. Je bent grouw en schuw. En daar maak ik me zorgen over.

Albert:
Ik wil drinken op een nieuwe vriendschap. De oude was ook mooi, maar hij is mooi als muziek op casettebandjes die je nooit meer draait en die je ook niet weg wil gooien.

'Cloaca' ontmoet 'Trainspotting'

Drie dertigers zoeken manieren om hun levens zin te geven. Als de één, een junkie (Freek Brom), de hulp van de anderen (Tijd Docter en Harpert Michielsen) inroept om af te kicken, ontstaat een gewetensconflict. Cloaca ontmoet Trainspotting. Energiek spel, sterke teksten.

Elsevier Thomas van den Bergh 1 oktober 2009 recensie

Een lust voor oog en oren

Een levensstijl waarin je al je lusten vervult, zonder er verder bij na te denken, lijkt leuk. Heel lang kan dit goed gaan, als je je verder niet te veel van andere mensen aantrekt. Maar de kans is groot dat deze manier van leven zich op een gegeven moment tegen je gaat keren. Want wij mensen hebben niet voor niets de mogelijkheid tegen onze behoeftes in te gaan, of er in ieder geval kritisch naar te kijken.

Albert heeft deze vaardigheid nooit echt gebruikt en nu is hij verslaafd aan alle mogelijke drugs. Voor het eerst draagt hij de gevolgen van zijn levensstijl. Hij is erachter gekomen dat het zo niet langer kan en spreekt met twee vrienden af in een vakantiehuis ergens aan de Middellandse Zee. Zij weten echter niet wat er van ze wordt verlangd. De drie zijn goede vrienden van vroeger en zij zijn erheen gelokt met de smoes om gezellig met zijn drieën vakantie te vieren. Eef is zelf een drugsdealer, die ook aan Albert drugs heeft verkocht. Roel is een vader die een column schrijft en zijn leven niet helemaal meer ziet zitten. Als ze erachter komen waarom ze naar het vakantiehuis zijn gestuurd, stribbelen ze eerst tegen, maar uiteindelijk besluiten ze Albert toch te helpen. Dit gaat niet zo gemakkelijk, aangezien de man nooit heeft ervaren hoe het is om jezelf te onthouden van iets waar je lichaam zo naar smacht.

Filosoferen
In Hond wordt heel wat gefilosofeerd. De personages praten over de mens, en wat deze anders maakt dan (andere) dieren. Verder worden onderwerpen als vrijheid ter discussie gesteld. Zo zegt Eef dat vrijheid eigenlijk vooral te maken heeft met de beperkingen die iemand heeft, zodat hij of zij niet in de weg staat van andermans vrijheid. Deze onderwerpen spelen een belangrijke rol in de voorstelling en worden gelukkig niet vervelend lang. Ze zijn interessant om naar te luisteren en zetten je aan het denken.

Ondanks dat het onderwerp van Hond vrij zwaar is, wordt er toch vaak gelachen. Zo is Albert een reclameman en vertelt hij Roel welke verschillende soorten trucjes je kunt gebruiken om schoenen te kunnen verkopen. Zo kun je je richten op jongeren die stoer willen zijn, of op gezinnen die opeens compleet zullen worden door het dragen van de schoenen. Elk mogelijk scenario komt naar voren en alles beeldt hij vol overgave uit. Dit is erg grappig gedaan en een goede afwisseling op de serieuze, filosofische scènes.

Fleurig decor
De voorstelling wordt gespeeld op een erg fleurig, druk decor. Overal zijn posters, stukken kranten en teksten opgeplakt. Het is onmogelijk alles meteen te zien en naarmate de voorstelling vordert, is het mogelijk steeds nieuwe dingen te ontdekken. De teksten die op de muren staan, kunnen gelinkt worden aan het thema, zoals de zin: 'Protect me from what I want', die goed zou kunnen slaan op Albert en zijn drugsverslaving.

Tijn Docter, Harpert Michielsen en Freek Brom die respectievelijk Roel, Eef en Albert spelen, zijn goed op elkaar ingespeeld en weten in hun manier van spelen een goede balans te vinden tussen de serieuze en minder serieuze scènes. Vooral Tijn Docter speelt zijn rol als iemand die alles goed voor elkaar lijkt te hebben, maar van binnen instort, goed te spelen. Aan het begin is te zien dat er iets met hem aan de hand is, maar dit is subtiel genoeg; het antwoord wordt niet op een presenteerblaadje aangereikt. Qua verhaal zit het stuk goed in elkaar. Samen weten de acteurs de voorstelling naar een hoger plan te tillen. Hond is dan ook, van begin tot het eind, een lust voor oog en oren.

8weekly.nl Fenna Vlekke 29 september 2009 recensie

een visuele en boeiende trip van begin tot eind

Behoeftes en (lichamelijke) verlangens zijn er om nagestreefd te worden. Ieder mens geeft hier aan toe, zij het in meerdere of mindere mate. Appie heeft niet de rust gehad om zelfreflectie toe te passen in het leven. Jarenlang heeft hij geleefd om zijn innerlijke behoeftes te bevredigen en te jagen op instant geluk. In deze zoektocht genoot hij van de kick; van een lichamelijke verovering, of van de sensationele, prikkelende twinkeling die de coke op zijn slijmvliezen achterliet. Al die tijd ging het goed, totdat zijn lichaam begon te protesteren en eindelijk het besef groeide dat het zo niet langer kon. Maar hoe kon hij er tegen vechten? En wie kon hem er bij helpen?

Evert (Harpert Michielsen) en Roel (Tijn Docter), Appie’s oude jeugdvrienden, zijn met een smoesje naar een vakantievilla gelokt. De vrienden hebben elkaar in geen tijden gezien en zijn als vreemden voor elkaar. Toch zijn zij de enigen die Appie (Freek Brom) nog heeft en hem kunnen bijstaan om af te kicken. Roel is een intelligente, maar sullige huisvader wiens ambities gesmoord zijn door de sleur van het leven. Hij leidt een burgerlijk bestaan en heeft geen weet van de vernietigende (aantrekkings)kracht van drugs. De kakkineuze en verveelde Evert rommelt echter thuis op zijn zolderkamer met chemicaliën, brouwt vernieuwende, geestverruimende middelen en is zelf parttime dealer. Evert en Roel moet Appie er dus bovenop helpen.

Villa

De drie mannen zijn samengekomen in een riante villa op een eiland ergens in de Middellandse Zee (Ibiza?). Het domein van Appie is van alle comfort voorzien: er staat een groot rond bed waar gelounged wordt, er is een zwembad, een draaitafel en een heus cocktailbarretje. Een achtergrond met kleurrijk behang, waarop modellen je toelachen en opgekalkte oneliners je toeschreeuwen. De leuzen slaan op het drugsgebruik van Ap, maar vooral ook op de belevingswereld van de drie vrienden (en daarmee de huidige generatie dertigers): ‘Geluk is niet genoeg, ik eis euforie’. Het decor is zeer creatief vormgegeven en zit vol verrassingen. Na het zien van de voorstelling blijven nog steeds nieuwe, kleine details ineens opvallen. Er is zoveel te zien, iedere blik levert een nieuw schouwspel op.

Richtingloze generatie

‘Hond’ is een maatschappijkritisch stuk waarin filosofische denkbeelden worden afgewisseld met luchtige grappen. Verschillende zware thema’s worden besproken, als vrijheid, tolerantie en loyaliteit, die zeker aanzetten tot denken. Het hedonistische wereldbeeld dat in ‘Hond’ wordt opgeroepen is exemplarisch voor de generatie dertigers die deze voorstelling heeft gemaakt. Deze generatie groeide op in een klimaat waarin – na de val van de Muur - ideologieën wegvielen en de ideologie van het individu bovenaan kwam te staan. Het nastreven van de eigen lichamelijke en geestelijke behoeften was hierdoor een direct gevolg. Dat dit uiteindelijk ook niet bevredigend hoeft te zijn, komt in ‘Hond’ erg goed naar voren. Bovendien wordt er enorm goed geacteerd. Docter overtuigt als sullige vriend, met de goedbedoelde adviezen. Brom heeft als verslaafde – zwetend als een otter – de mooiste rol. De lichte regie van Vincent Rietveld draagt bij aan de voorstelling als geheel. ‘Hond’ is een visuele en boeiende trip van begin tot eind en een absolute aanrader.

recensie

Puntige Oneliners

In levensechte dialogen gaat het drietal elkaar verbaal te lijf. De Vlam munt uit in puntige oneliners die regelmatig een golf van gegrinnik door de kleine zaal in Plantagedok sturen.(...) Hond is een charmante voorstelling over de peilloze leegte van het bestaan en hoe die te bestrijden. Wat de hond uit de titel daarmee te maken heeft, blijft tot de laatste donderspeech van Tijn Docter een verrassing.

het Parool Joukje Akveld 1 oktober 2009 recensie
cross