De Dood van een Goedmens

Een broer en zus brengen de nacht door in de wachtruimte van een ziekenhuis. Ze waken bij hun moeder die in coma ligt. Haar toestand is kritiek, de kans op herstel nihil. De zoon weigert de hoop op te geven maar de dochter is het eens met de artsen: behandelen heeft geen zin meer. De zoon vindt, tot zijn eigen verbazing en afschuw, dat hij meer recht van spreken heeft dan zijn zus, die geadopteerd is en een andere huidskleur heeft. Wie beslist over het leven en de dood van de moeder? En is er na haar dood nog iets wat de twee bindt?

De Dood van een Goedmens is een parabel over racisme in Nederland – niet het onverbloemde racisme van extreem rechts, maar het subtiele onderhuidse racisme. De duizenden kleine manieren waarop wit laat merken dat zwart er toch niet echt bij hoort.

Eerste opvoering: 9 maart op lokatie in Almere. Daar te zien geweest tot 24 maart.

Regie: Albert Lubbers
Spel: Aisa Winter en Thomas de Bres
Vormgeving: Anouk van Kolfschoten
Posterfoto: Eddy Wenting en Paulina Matusiak
Spelfoto’s: Bart Grietens

 

Lees zelf ‘De Dood van een Goedmens’ 

De tekst is hier in pdf te downloaden.

 

Pers:

Theaterkrant ★★★★☆

Willem de Vlam snijdt in kort bestek grote thema’s aan. Racisme. Succesvol zijn of mislukken. Jaloers zijn of gul. Loyaal zijn of verraad plegen. […] Het gaat er hard aan toe in deze emotionele voorstelling. Geen ontkomen aan. Ongemakkelijk, confronterend. Een voorstelling die krassen op de ziel achterlaat.”

Volkskrant  ★★★☆☆

“Zowel bij Nadia als bij Jacob spelen jeugdtrauma’s op. De sluimerende jaloezie tussen beiden en de vraag wat er uiteindelijk met de moeder gaat gebeuren zijn de pijlers onder deze voorstelling, die ook nog gaat over orgaandonatie en racisme.
De Bres en Winter treffen de juiste toon – hij zoekend en twijfelend, zij verbeten en hard – in sterke dialogen en korte overpeinzingen tussendoor. Af en toe knallen er in dit aftasten wat emoties doorheen. Het is realistisch theater, in dito setting.”

Parool

“We zitten erbij en kijken ernaar, wat bepaald ongemakkelijk is, alsof je ongewild toehoorder bent van een fikse familieruzie.”
“De Vlam koos een slimme vertelvorm waarin zijn personages ons in terzijdes rechtstreeks aanspreken om te vertellen over hun moeizame onderlinge band, en die met hun moeder, de ‘goedmens’ uit de titel. Daardoor snappen we de gevoelens die in de dialogen voorbij komen. Van lichte irritaties over en weer tot met veel stemverheffing modder gooien.”